Niedziela, 16 lipca 2000 roku, przeszłą do historii naszej parafialnej wspó1noty, a również miasta Pietropawłowska. był to dzień konsekracji Kościoła pod wezwaniem „Bożego Miłosierdzia".

    W tym dniu juz od rana na parking przykościelny przyjeżdżały samochody z wiernymi, tak z naszej jak i z sąsiednich parafii, odległych około 150 km. Gromadki dzieci ustrojonych w białe suknie radośnie przechodziły po rożnych miejscach, zwracając uwagę na swoja dziecięcą, świeżość i piękno. Nasze babcie, w większości juz wdowy, wolnymi krokami z uśmiechem na twarzy posuwały się z przystanków autobusowych w stronę kościoła. Ileż one w życiu wycierpiały! Przywiezione jako dzieci do Kazachstanu, skazane były na głód, zimno i poniewierkę. Ich ojcowie zostali zamordowani, a one z matkami od wczesnego dzieciństwa musiały pracować ponad swoje siły, aby utrzymać się przy życiu. Jako dorosłe matki po kryjomu chrzciły swoje dzieci, przy zasłoniętych oknach zbierały się po chatach na modlitwę różańcową. Po rozpadzie ZSRR one należały do pierwszego komitetu budowy kościoła i swoimi spracowanymi rękoma pomagały przy budowie nosząc cegły na dom Boży. Dzisiaj były radosne i dumne, bo ich ofiara przyniosła obfity plon.

    Przed godziną 17.00 przy furcie klasztornej uformowała się cala procesja oczekując na Ks. Arcybiskupa Mariana Olesia i kapłanów, którzy przygotowywali się do uroczystej koncelebry. О godz. 17.00 dzwony kościelne oznajmiły miastu rozpoczęcie uroczystości. Zagrała orkiestra wojskowa. Wokoło kościoła, po świeżo zrobionym chodniku, wysypanym żółtym piaskiem, rozwinął się procesyjny pochód. Świątynia, na polecenie Ks. Arcybiskupa, została opuszczona i zamknięta na klucz. Po procesjonalnym okrążeniu kościoła kapłani, wszyscy wierni oraz przedstawiciele władzy państwowej zatrzymali się przed drzwiami kościoła. O. Proboszcz Zbigniew Kotliński wręczył klucze Administratorowi Apostolskiemu Ks. Tomaszowi Pecie, który otworzył drzwi i zaprosił Nuncjusza Apostolskiego i wiernych do wejścia w jego progi. Zapalono wszystkie boczne światła i trzy duże, mosiężne żyrandole. W ich świetle rzeźba rozpiętego na krzyżu Pana Jezusa na ścianie za ołtarzem oraz obrazy Matki Bożej Nieustającej Pomocy i Pana Jezusa Miłosiernego w bocznych ołtarzach nabrały swoistego piękna, mówiły о świętości miejsca i budziły w sercu zaufanie do miłosierdzia i dobro-ci Boga. Chór kościelny zaintonował w języku rosyjskim pieśń „Wesoły nam dziś dzień nastał”.

    Ks. Arcybiskup Marian Oleś, w asyście 12 kapłanów, rozpoczął liturgię Mszy świętej. O. Proboszcz Zbigniew Kotliński przywitał Dostojnych Gości, przedstawicieli Kościoła i Władz świeckich oraz wszystkich zebranych. Delegacja Wspólnoty parafialnej przekazała specjalne pozdrowienia i wręczyła wiązanki kwiatów Ks. Nuncjuszowi Apostolskiemu, Ad­ministratorowi Apostolskiemu, O. Prowincjałowi Redemptorystów, Ks. Wiesławowi Wójcikowi, Siostrom Redemptorystom i Ojcu Proboszczowi. Po Ewangelii Ks. Arcybiskup Marian Oleś wygłosił kazanie, w którym podkreślił przeogromne znaczenie w życiu człowieka wiary w Boga i Chrystusa, będącego nadzieją dla całego człowieczeństwa.

    Konsekracji Ołtarza wykonanego z czerwonego granitu dokonał Ks. Abp Marian Oleś, zaś ściany świątyni, dwunastoma krzyżykami, namaścili kapłani. Dary ofiarne były przyniesione przez rożne stany, a modlitwę wiernych odmówili przedstawiciele rożnych narodowości w swoich ojczystych językach. W czasie Mszy św. pieśni, na przemian z wiernymi, wykony-wat chor kościelny. Do komunii świętej przystąpili, z małymi wyjątkami, prawie wszyscy wierni. Na konsekrację naszego Kościoła przybyli także ludzie z różnych wiosek, którzy maja juz łączność z Chrystusem przez przyjęcie sakrament6w Chrztu Świętego i Eucharystii. Zapraszając ich na konsekrację pragnęliśmy, aby mogli dostąpić w naszym Kościele Jubileuszowego Odpustu oraz poczuli się prawdziwą cząstką Ludu Bożego. Niektórzy wierni byli pierwszy raz w życiu w Kościele, po raz pierwszy słyszeli pieśni z organowym akompaniamentem, po raz pierwszy widzieli Biskupa w Jego liturgicznych szatach, po raz pierwszy widzieli dym kadzidła i czuli jego zapach. Liturgia koncelebrowanej Mszy św. pod przewodnictwem Ks. Nuncjusza Apostolskiego zapadła wszystkim głęboko w serce. Na tę uroczystość Ks. Abp Marian Oleś poświęcił i przyodział piękny nowy ornat, który otrzymaliśmy od Kardynała Franciszka Macharskiego z Krakowa. Na tym miejscu serdecznie dziękujemy Jego Eminencji za ten wspaniały dar dla naszego Kościoła, w przyszłości, jak ufamy, Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Kazachstanie. Po Pasterskim błogosławieństwie Ks. Arcybiskupa wierni odśpiewali radosne, dziękczynne „Те Deum”, dziękując Bogu za Jego wielkie i przedziwne miłosierdzie.

    Parafia w Pietropawłowsku ma męczeńską historię. Miasto Pietropawłowsk było miejscem zsyłek. Tutaj w wiezieniu przebywali polscy patrioci z Insurekcji Kościuszkowskiej, Konfederaci Barscy, Powstańcy Styczniowi. Pierwszy kościół katolicki pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa zbudowany przez polskich Sybirakowi w 1912 roku został zniszczony podczas Rewolucji Październikowej, a kapłan wraz z grupą wierzących mężczyzn zamordowany. Po upadku Rosji sowieckiej w zorganizowaniu życia religijnego i zbudowaniu nowego kościoła największe trudności mieli w Kazachstanie kapłani i wierni z Pietropawłowska. Opatrzność Boża sprawiła, ze do budowy nowej świątyni w naszym mieście przyczynili się nie tylko wierni z Pietropawłowska, ale i katolicy z Niemiec oraz Polacy z Kraju i z zagranicy. Pan Józef Ramatowski z Krakowa, Prezes Społecznego Komitetu Pomocy Polakom na Wschodzie, dzięki swojej niezmordowanej zapobiegliwości i ofiarności Krakowian, ogromnie nam pomógł w budowie Kościoła. O. Stanisław Wyszyński pracujący w Argentynie, mając pod swoją opieką Polaków, którzy przeszli przez katorgę Syberii, również przysłali nam swoje poparcie. O. Bernard Zieliński zebrał wiele cegiełek na ten kościół z Torunia i Głogowa. Ofiarodawców było tak wielu, ze jedynie Wszechmogący Pan Bóg zna ich dokładnie i On swoja wielką szczodrobliwością może wszystkich wynagrodzić. Do wdzięcznego „Те Deum" dla Pana Boga dołączam tutaj dla wszystkich ofiarodawców wielkie „Bóg zapłać.

    Ostatnim aktem uroczystości w Pietropawłowsku była wspólna agapa, przygotowana przez Radę parafialną i specjalistów kucharskich - Uzbeków. Za klasztorem w cieniu drzew usadowili się kucharze. Unoszący się dym z ogniska, na którym ustawiono olbrzymi kocioł zapraszał wiernych na świąteczną agapę. Pan Jezus na pustyni nakarmił zgłodniała, rzeszę. W Pietropawłowsku wierni, którzy przyjechali z różnych wiosek, odległych nawet do 200 kilometrów, razem ze swoimi braćmi z miasta mogli otrzymać posiłek dla wzmocnienia ciała, a również jako znak jedności i braterstwa w roku Wielkiego Jubileuszu 2000 lat od Narodzenia Chrystusa.

O. Zbigniew Kotliński CSSR